Γεώργιος Βιζυηνός (1849-1896)

Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου

Εκδόσεις : ΔΟΛ
Ημ.Έκδοσης : 2009
Σελίδες : 142
Είδος : Διήγημα
Το έργο ουσιαστικά είναι διήγημα με στοιχεία, ωστόσο, μικρού μυθιστορήματος. Το έργο γράφεται το 1833, την περίοδο που ο Βιζυηνός βρίσκεται στο Λονδίνο. Όπως μαρτυρά και ο υπαινικτικός τίτλος του έργου, η υπόθεση του έργου πραγματεύεται μία οικογενειακή τραγωδία, την αναζήτηση του δολοφόνου του μεγαλύτερου αδερφού του Βιζυηνού, Χρηστάκη, που έχασε τη ζωή του κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Καινοτόμο στοιχείο του έργου η χρήση καθαρεύουσας στα αφηγηματικά μέρη του πεζογραφήματος και η χρήση δημοτικής στα διαλογικά. Η χαροκαμένη μάνα του Χρηστάκη ζητά να βρει το δολοφόνο και να πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό του. Στο πλευρό της στέκουν βοηθοί οι άλλοι δύο γιοι της, με τη μάνα εκδικήτρια να κινητοποιεί κάθε μέσο είτε διοικητικό, όπως τον καϋμακάμη, είτε θρησκευτικό, όπως τον Δεσπότη, προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη του φονιά.

Ατθίδες αύραι

Εκδόσεις : Ερατώ
Ημ.Έκδοσης : 2006
Σελίδες : 496
Είδος : Ποίηση

Οι "Ατθίδες αύραι" αν και δεν είναι, από την τόσο προσφιλή στην κριτική μας τυπική, ληξιαρχική άποψη, η πρώτη εκδήλωση του ποιητικού κλίματος που σήμερα αναγνωρίζουμε στην γενιά του 1880, πρόκειται για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει σχεδόν το σύνολο των εξελίξεων στην ελληνική ποίηση. Στον κορμό τους, οι "Ατθίδες αύραι" έχουν χαραγμένα όλα τα στοιχεία της ποιητικής ανανέωσης: γλώσσα δημοτική καθαρή και ξάστερη στα περισσότερα ποιήματα, λόγος απλός, καθημερινός και σταράτος, εικόνες διαυγείς και καθημερινές, συναισθήματα ρεαλιστικά και ανθρώπινα, θέματα σύγχρονα, στιχουργία ζωντανή, χωρίς περιττά στολίδια, και πάνω απ' όλα βάθος, αγωνία υπαρξιακή.
Αλλά στις "Ατθίδες αύραις" υπήρχαν πολλά περισσότερα απ' όσα μπορούσε ν' αντέξει η γενιά του 1880. Ανάμεσα σ' αυτά και η ιδιόμορφη χρήση της καθαρεύουσας και της ομοιοκαταληξίας, που θα επιδρούσαν ευεργετικά στους ποιητές του Μεσοπολέμου. Ο νευρικός τρόπος με τον οποίον κινείται ο Βιζυηνός στο εσωτερικό του στίχου, ξεσπάζοντας σε αναφωνήσεις, αποστροφές, κραυγές, παρενθέσεις και υπονοούμενα, βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην αποδιάρθρωση της παραδοσιακής μετρικής και εικονοποιίας που επιχείρησαν οι ποιητές του Μεσοπολέμου, παρά στο νέο ποιητικό δόγμα πού έπλασαν οι ποιητές του 1880. Εξάλλου, το ποίημα του Βιζυηνού λειτουργεί σαν άμεσος λόγος, απαλλαγμένος από την σύμβαση του πλασματικού αφηγητή και, από επικοινωνιακή άποψη, δίνει περισσότερη προσοχή στο φατικό στοιχείο, παρά στο ποιητικό καθ' εαυτό.
Οι "Ατθίδες αύραι" στάθηκαν ανεξάντλητη πηγή ποιητικής επινοητικότητας και στοχασμού, από κοινού με τα "Ευρισκόμενα" του Σολωμού, παρά την συστηματική αποσιώπηση της δυναμικής τους.

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον

Εκδόσεις : Αιγόκερως
Ημ.Έκδοσης : 2010
Σελίδες : 61
Είδος : Διήγημα
... Ο ίδιος ο Βιζυηνός στην έναρξη του εν λόγω διηγήματος, παραθέτει το γοητευτικό παραμύθι του ραφτόπουλου με τη Νεράιδα/Μητέρα Τέχνη που τον εμπνέει και τον καθοδηγεί να ολοκληρώσει σε μια νύχτα το υπεράνθρωπο έργο που του ανέθεσε ο βασιλιάς, ώστε να γίνει αντάξιος του έρωτα της βασιλοπούλας και να γλιτώσει το θάνατο. Δημιουργεί έτσι μια θαυμάσια παραβολή της λειτουργίας και του σκοπού της τέχνης, που τίθεται από το νόμο του Άλλου με όρους δραματουργικής και αισθητικής αρτιότητας τέτοιας, που να μη φαίνεται το έντεχνο της κατασκευής, στα σημεία κυρίως των συνδέσεων (χωρίς ραφή και ράμμα) και βέβαια η κατασκευή αυτή να ταιριάζει "γάντι" για όποιον είναι φτιαγμένη (να ταιριάζει σε μια βασιλοπούλα). Αλλά δεν αρκούν μόνο τούτα! Πρέπει το έργο της Τέχνης να είναι έτοιμο στην ώρα του, να είναι δηλαδή καίριο, αλλιώς χάνει τη δύναμή του και γίνεται είτε παραχωμένο είτε γραφικό...

Το αμάρτημα της μητρός μου

Εκδόσεις : Μαλλιάρης Παιδεία
Ημ.Έκδοσης : 2016
Σελίδες : 240
Είδος : Διήγημα
Οι άσχημες παραστάσεις της παιδικής του ηλικίας δεν έχουνε σβήσει από τη θύμηση του αφηγητή Γιωργή, ούτε γίνεται δυνατό να απαλλαγεί η ψυχή της μάνας του από το βάρος του ακούσιου φόνου του βρέφους της. Η ψυχική βάσανος, η ενοχική συνείδηση, οδηγεί στη συντριβή αλλά όχι στο άνθος της μετάνοιας, γίνεται νοσηρή εμμονή ανίατη, είδος εγωιστικού εγκλεισμού. Λείπει από το διήγημα, και πρέπει να την προσθέσουμε εμείς, η διδαχή ότι η σωτηρία είναι πιθανή για τον καθένα μας, όπως και για το χειρότερο εγκληματία, και ότι η γνώση αυτή διώχνει την απόγνωση.


Ποιητικά
Ποιητικά πρωτόλεια(1873)
Η εν Χάλκη θεολογική σχολή (1873)
Ο φιλομαθής πτωχός (1872)
Επι του τάφου του πατρός μου (1873)
Το αποπλανηθέν πτηνόν (1873)
Ψαλμός τω θεώ (1873)
Ο Κόδρος (1874)

Βοσπορίδες αύραι
Τη κυρία… κατά την εορτήν της
Κατά την πρώτην του έτους
Πρωτοχρονιά
Νοσταλγία
Αποχωρισμός
Μύθος Α’
Μύθος Β’
Ποίησις έρως
Το παράπονον
Ο λαιμόπονος
Προσθήκη εις την αστρονομίαν
Παραβολή
Νέος τρουβαδόρος εν Αθήναις
Η κατάρατος

Ατθίδες αύραι (1883)
Οι γάμοι (1878)
Η καταιγίς (1881)
Η εσπέρα (1881)
Η νεφέλη (1881)
Η βροχή (1881)
Τα δένδρα (1881)
Η ζωή (1881)
Ο Μάρτης (1880)
Τα όρη και τα κύματα (1881)
Τα μέλη του σώματος (1881)
Οι καιροί (1881)
Η νυχτερίδα (1882)
Το μυρμήγκι (1882)
Το σπαλάγγι (1882)
Μεταμορφώσεις (1881)
Η δεκοχτούρα (1882)
Ο Μάρτιος εν Κρήτη (1882)
Το μπαλούκλι (1881)
Η Αγία Σοφία (1882)
Του κουμπάρου τ’άχερα (1882)
Ο τελευταίος Παλαιολόγος (1882)
Εαρινή πρωία (1882)
Εαρινή εσπέρα (1882)
Η νυξ του ξένου (1882)
Το τρυγόνι (1882)
Η ανεμώνη (1882)
Το παιδί στο ποτάμι (1882)
Το έρημο πουλί (1877)
Παρά τον ποταμόν (1877)
Χιών εν Γερμανία (1879)
Τα σύννεφα (1880)
Το μελίσσι (1887)
Παρά την λίμνην (1877)
Αγρυπνος πόνος (1879)
Παρομοίωσις (1877)
Η θλιβερή ιστορία (1879)
Η κρυμμένη θλίψις (1882)
Το όνειρον (1882)
Προς την Σελήνην (1882)
Η καταμήνυσις (1881)
Η λησμονημένη (1887)
Ασμα (1882)
Η σιγηλή θλίψις (1878)
Υποθήκαι (1878)
Το πτωχόν της Κύπρου (1877)
Το προαίσθημα (1877)
Η παράφρων (1880)
Η επαίτις της Βιζύης (1880)
Ο φθισίων ιεροσπουδαστής (1877)
Ελεγείον εις την μικράν ξανθήν (1877)
Ηλία Τανταλίδη (1877)
Τη κυρία Ε.Δ.Σγούτα (1877)
Η ιστορία του ποιητού (1879)
Εθελοθυσία (1879)
Η παρεξήγησις (1879)
Το Μαριώ (1877)
Μεταμέλεια (1880)
Ερωτος ασέβεια (1880)
Τα συνθήματα (1882)
Αυτάρκεια (1880)
Τα παλαιά χρόνια (1877)
Παλιμβουλία (1880)
Ερωτος τέχναι (1880)
Αποτροπή (1880)
Ειδύλλιον (1882)
Η προίκα (1880)
Εν τω δάσει (1879)
Θρακών άσμα (1879)
Τα χορατά του ποιητού (1879)
Η αγάπη του ποιητού (1887)
Επικούρειον (1882)
Η κυρά η κριτική (1882)
Ο κριτής του διαγωνισμού (1877)
Το συμβούλιον των γραμματέων (1880)
Η κοινή γνώμη (1877)
Εις την Νόρμαν (1882)
Προς τον… όστις το αξίζει (1882)
Πως αλλάζουν οι καιροί (1879)
Σονέττα (1879)
Προς νέον Ελληνα (1880)
Συμβουλή προς νέαν κόρην (1881)
Γεωργίω Ζαρίφη, τω σεβαστώ κηδεμόνι (1881)
Ελένη Γ. Ζαρίφη (1881)
Προσευχή (1881)
Η βαρκούλα (1881)
Γεωργίω Ζαρίφη (1882)
Κατόπιν εορτής Ανδρέα Αναγνωστάκη (1882)
Τη κυρία (1877)
Εις λεύκωμα (1882)
Η τέχνη μου (1882)
Η μάγισσα (1882)
Ο Σοφιανός (1882)
Το Σεϊτάν Ακυντησί (1882)
Αι Νηρηίδες (1882)
Το συναξάρι του Αγίου Κασσιανού (1882)

Αλλα ποιήματα
Η μητέρα των επτά
Ο πύργος της κόρης
Ο βασιλικός
Στοργή
Της ζωής το ποτάμι
Ασμα
Η χειρ του δικαίου
Η νεράϊδα
Ο Βύας
Εις της μελαχροινής τα μάτια
Η καρδιά του ποιητού
Νύχτα (1890)
Το τραγούδι του τσέλιγκα
Πάσχα
Αφροδίτη
Νέα με λευκά μαλλιά
Εις την άμπελον
Η βλαχούλα
Το φάσμα μου
Μόνο η φτώχια δεν πεθαίνει
Μαργαρώ
Φιδοτράγουδα
Ο λησμονημένος
Φθινόπωρον
Στον ύπνον του
Η Λύδα και ο κύκνος
Η μάγισσα της Πρωτομαγιάς
Καθαρά λόγια
Το νεραϊδοφίλημα
Αρνησις (1892)
Αφαιρεμένη
Πότε αγαπηθήκαμε
Εις τους γάμους μας
Το κάτω κάτω της γραφής
Παραδείγματα
Στην αγιασμένη της μαννούλας μου αγκαλιά
Μιά καρφίτσα (1891)
Ανάμνησις (1892)
Τ’ανεπίγραφο μνήμα
Τι θες εσύ; (1893)
Στην αγάπη μου
Πένθος
Απένταρος μουσαφιρεύει (1891)
Η κατάντια της
Αγιάτρευτος (1892)
Προς τους συναγωνιστάς μου
Προς τους κριτάς (1892)
Ο πλάτανος του χωριού
Η αιματόφυρτη κρήνη
Του βουνού ο βράχος
Το τραγούδι του γέρου (1878)
Το μαραμένο (1778)
Το δόλωμα (1879)

Λυρικά
Παρομοιώσεις (1879)
Τα αρέσκοντα (1879)
Εις την Ανοιξιν (1879)
Δικαιολόγησις (1879)
Η διαθήκη μου (1879)
Ο δάσκαλός μου (1880)
Σονέττον ΧΙ (1880)
Εν Γοτίγγη (1880)
Ασμα I, II, III, IV, V, VI, VII (1880-1882)
Δια την Ανοιξιν (1882)
Ο κριτής (1882)
Η πεταλούδα (1882)

Παιδικά ποιήματα
Πως να πειράξω την μητέρα
Ο καλός θεός
Οι μαρμαράδες
Το χελιδόνι
Καλή νύχτα
Η προς τον θεόν ελπίς
Το λαγουδάκι
Τα σημεία του ορίζοντος
Το ημερονύκτιον
Ο νέος ναύτης
Φθινόπωρον
Η προς τα πτηνά ευσπλαγχνία
Η λατρεία του θεού
Ο μαχαιράς
Ευλάβεια εν τη Εκκλησία
Ο ξυλουργός
Ο κορυδαλλός
Ο μέλλων στρατιώτης
Το καλοκαίρι
Προ του ύπνου
Αυγή
Ο πετεινός
Η αγελάδα
Σταλαγματιά – σταλαγματιά
Παρηγορεί τους ασθενείς
Η κλώσσα
Τα ορφανά
Η παπαρούνα
Παιδική θεολογία
Υπερ των πτηνών
Φιλοπατρία
Ερχεται ο πατέρας
Καλοκαίρι
Τριαντάφυλλο
Πεταλούδα
Ευχαριστία
Φιλαλήθεια
Η γρινιάρα
Ο κυνηγός
Χαρακτηριστικά των ωρών
Ο φύλαξ άγγελος
Ο ύπνος του βρέφους
Ελεημοσύνη
Η παρουσία του θεού
Εν ώρα θυέλλης
Προ του φαγητού
Μη κτυπάτε τα πουλιά
Φθινόπωρον
Φεγγαράκι
Αποφθεγματικά
Παιδική αφοβία
Ποιός διευθύνει
Η ευτυχία του φρονίμου
Τι μ’αρέσει
Ο πετεινός
Χειμωνιάτικο
Ο τρελλός
Το θυμάρι
Η μαμά μου εορτάζει
Το βαρβάτο άλογο
Φως ηλίου, φως Κυρίου
Ανατολή – Δύσις
Η αγελάδα
Το ρυάκι
Η εργασία
Ο κηπουρός
Πρόγραμμα
Ο κούκκος
Πρωία
Ο αρχιτέκτων
Ενα θεριό
Πώς κοιμούμαι;
Τάξις
Αμα νυχτώνη
Πέσε πίττα
Αι φάσεις της Σελήνης
Καλαί πράξεις
Αι εντολαί του πετεινού
Ευχαριστία
Η σπουδή
Το κανάρι
Θαυμασμός
Σταθερότης
Αρετή και αδικία
Η μέλισσα
Τάξις και αταξία
Ψαράκι
Αποφθέγματα
Τι μ’αρέσει
Αρετή και πλούτος
Καθαριότης
Ωρα ύπνου
Οποιος άλλου λάκκο σκάπτει
Ολα φανερώνονται
Διατί προσεύχεσαι
Η ουρά της γάτας
Η βροχή
Η εργασία των μελισσών
Το πουλάκι
Το ιόν
Το καλοκαίρι
Το σκυλί
Η βροχή
Το τσιροπούλι (1877)
Παις προς πτηνόν (1881)
Πτηνόν προς παίδα (1881)
Οπου γυρεύει κέρατα, χάνει και τ’αυτιά (1881)
Το ψαράκι
Ο νερόμυλος
Ο σιδηρουργός
Ο ψωμάς
Το πλύσιμο
Χελώνη και ίππος
Ο γεωργός
Εσπερινή προσευχή
Το γατάκι
Μιά σμαρίδα
Ο παπαγάλος
Στο δρόμο
Το δάσος
Υπερ των ζωυφίων

Διηγήματα
Το αμάρτημα της μητρός μου (1883)
Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως (1883)
Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου (1883)
Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας (1884)
Το μόνο της ζωής του ταξίδιον (1884)
Πρωτομαγιά (1884)
Διατί η μηλιά δεν έγινε μηλέα (1885)
Ο τρομάρας
Μοσκώβ-Σελήμ (1895)

Τριαντάφυλλο
Τριαντάφυλλο σγουρό
Χαϊδεμένο λουλουδάκι
πόσο πόσο λαχταρό
να σουπάρω ένα φιλάκι.

Μα η κυρά τριανταφυλλιά
έχει αγκάθια κι αγκυλώνει
κι όποιος κλέφτει τα φιλιά
ακριβά της τα πληρώνει.

Δι’αυτό μη φοβηθής,
σαν καλό παιδί οπού’μαι,
όταν βλέπω πως ανθείς
σ’αγαπώ και ευχαριστούμαι.

Γιατί έχεις μια πνοή
που τες γειτονιές μυρώνει
κ’έχεις βράδυ και πρωί
για τραγουδιστή έν’αηδόνι.

Πηγές πληροφοριών:
Θ.Ροδάνθης, Μαλλιάρης Παιδεία, Υδρία, Δομή και Πάπυρος Larousse Britannica, BIBLIONET

Επισκέψεις: 821