Νίκος Βαρδάκας


Πλατεία Συντάγματος
Δέκα θεατρικοί μονόλογοι, από τους δέκα βασικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων στην πλατεία συντάγματος λίγο πριν την ψήφιση του μνημονίου 3. Ποιος ευθύνεται για την κατάσταση; Πως αποκωδικοποιείται αυτό που συμβαίνει τώρα και τι μας επιφυλάσσει το μέλλον; Απαντούν με τον δικό τους προσωπικό τρόπο και το δικό τους ύφος μέσα από την δική τους οπτική γωνία που αναπαράγει εξαιρετικά ο συγγραφέας: Ένας απεργός πείνας, ένας υποψήφιος αυτόχειρας, μια κομμώτρια, ένας κλέφτης, ένας αστυνομικός, ο γνωστός άγνωστος, ένας δικός μας άνθρωπος, ένας παππούς, ο πρωθυπουργός αλλά και ένας απρόσμενος ομιλητής που θα κλείσει το έργο.

Μέχρι την Λύτρωση
Τρίστιχα και πεζά

2005-2015
“Ψυχοσκόπιο”

Κλαίγοντας σου μιλάω γλυκά, σε κρατάω απαλά.

Ανοίγοντας το ψυχοσκόπιο, αντικρίζω μέσα σου

την νύχτα και την μέρα. Γελώντας σε φιλάω στα χείλια

όπως δύο παιδιά που πρώτη φορά ζούνε τον έρωτα και

μου λες σιγανά σ’αγαπώ .Πώς να πω αλλιώς πώς σε θέλω!

Ανοίγοντας το ψυχοσκόπιο, είσαι στο δάσος κρυμμένη

φωνάζοντας «Έλα! Εδώ είμαι.»

Βρέχει, ίσως κρυώσεις μα λες δυνατά πώς είναι ωραία.

Ανατέλλει ο ήλιος, και μόνη χορεύεις με τα χέρια με

θέλεις κοντά. Το φόρεμα σου έχει αστέρια. Απ’τον ουρανό

τα πήρες γιατί είναι ωραία. Το ψυχοσκόπιο κλείνει με

αγάπη και μίσος, αδέλφια μικρά για το τέλος χαρίζει στην

δική μου καρδιά.

Κείμενα
“Για μια ελπίδα”
Για μια ελπίδα ζείς διάολε!Ανασταίνεσαι και πεθαίνεις,κάθε φορά που διστάζεις.Αγαπάς και σωπαίνεις γιατί δεν νιώθεις καλά.Εκείνη η ανηφόρα,μοιάζει κόλαση,που δεν δύνασαι να ξαποστάσεις.Στιγμές που μοιάζουν χρόνια,πρωτοβρόχια που υγραίνουν της ζωής σου τα μνήματα.
Εκείνα που στεγάζουν αναμνήσεις σου.
Για μια ελπίδα κυριεύεσαι απο αμφιβολίες.Σαν ατέρμονη λεηλασία μοιάζει η δύση.Να ακούς την καρδιά της,να γεύεσαι την χαρά σου σαν χάραμα του ήλιου.Και είναι δύσκολη η λαχτάρα.Είναι λάβα
που δεν συγκρατεί η υπομονή.Είναι κόρη που ξαπλώνει ανάμεσα στα σεντόνια,πληγωμένη.
Αγωνίσου και τόλμησε.Μην τους ακούς γιατί δεν μπόρεσαν.Αν σε δούν με χαμηλωμένο το βλέμμα θα γίνουν η σκιά σου.Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.Για μια ελπίδα..

Αταίριαστα
“Eκείνη την νύχτα”
Μέσα στο κρύο, στήν ερημιά του τοπίου

ένα αστέρι φώτιζε την βρεφική σου αύρα.

Εκείνη την νύχτα ,τα αστέρια σκεπάζανε την

αγνότητα σου ,τραγουδούσανε της αθωότητας

το άγγιγμα σε μια φάτνη.

Εκείνη την νύχτα γεννήθηκες σαν ελπίδα, κουρασμένη

πατρίδα από ψέμματα και λάθη. Γαλήνιο να είναι στο βάθος

του χρόνου το μήνυμα σου..

ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ
Πάνω απ΄την πόλη το φεγγάρι αχνοστόλιζε την γκρίζα
διακόσμηση των πολυκατοικιών και των δρόμων. Η μυρωδιά
του χώματος και η σταχτιά όψη των σύννεφων πρόδιδε βροχή
μα δεν στέρησε σε καμία περίπτωση την καθημερινή συνήθεια
του Γ.
Να βολτάρει σε κάποιο μπάρ. Η μοναξιά του ήταν ικανή ώστε να
τον ωθήσει στην ανεύρεση κάποιας φιλίας, ή έστω προσωρινής
γυναικείας συντροφιάς ώστε να νιώσει καλύτερα.
Μάταια όμως. Σε κάθε του βήμα, η ανθρώπινη παρουσία ήταν η
αφορμή ενός ακήρυχτου πολέμου, Πίστευε ακράδαντα ότι ήταν
μόνος απέναντι σε μια συνωμοσία, που εξύφαιναν απέναντι του
όλα τα μέλη της κοινωνίας.
Θεωρούσε λοιπόν ότι έπρεπε να οχυρώνει καλύτερα το κάστρο της
μοναδικότητας του ανεξάρτητα απ΄την πραγματικότητα. Τα λάθη
ως τότε στην ζωή του, δεν ήταν η αιτία ώστε να αναζητήσει
τις ευθύνες του.
Εχθρός του ήταν ο ζητιάνος, ο άστεγος, ο ερωτευμένος… ποτέ ο κακός
του εαυτός!

Πρώιμα (1992-2005)
Ε.(Καλοκαίρι 2005)
Σε είδα που έριξες το βλέμμα σου πάνω
στην γη σε ένα τετράγωνο αυτής της πόλης
που ζει ένα αγόρι .Πλούσιο σε χρήματα, φτωχό
σε συναισθήματα μα ψάχνει για αγάπη, πολλή
στοργή και μια κοπέλα που μοιάζει με σένα.
Οι ήχοι της καρδιάς του, είναι ίδια η σιωπή μα η
ψυχή του τρέχει με ένα ποδήλατο σε δρόμους μεγάλους
χωρίς κανόνες συμβατικούς, βλέποντας ευχές και επιθυμίες
που εκπληρώνονται πλάι σου.
Σε ερωτεύτηκε, μα δεν γνωρίζει την δύναμη του αισθήματος
γιατί ποτέ δεν την γεύτηκε.
Έφταιγε ο πατέρας του που ήταν ρεαλιστής, ίσως η μάνα του
που είχε άδεια ψυχή ως σύζυγος πλούσιου άνδρα, μα οι νύχτες
του αγοριού παρέμεναν άδειες.

ΑΝΑΜΝΗΣΗ
Πέρα από την γέφυρα του ποταμού
πέρα απ΄το δέντρο που πληγώναμε
μικρά παιδιά, κοντά στον λόφο που
αντικρίζαμε τα βουνά είναι το σπίτι των
μεγάλων αναμνήσεων.
Μικρό από ξύλο, φτιαγμένο θυμάμαι την
φωτιά που ανάβαμε για να φέρουμε τους θεούς.

Ένα σπασμένο τζάμι από πέτρα, και μια σοφίτα που
λέγαμε τα όνειρα μας, μεγάλα όσο οι δρόμοι που οδηγούνε
στον ουρανό.
Και δίπλα μας μία κιθάρα που θαρρείς μας νανούριζε
με νότες.

Τα χρόνια που περάσανε, έγραψαν στην ψυχή μας
ένα τραγούδι που μας συντροφεύει κάθε νύχτα που
που σβήνουν τα φώτα.
Κάθε μέρα που το μικρό παιδί, σηκώνεται ώστε να
πιάσει τον ήλιο.

Όσο κοιτάζω πέρα τον ορίζοντα, θα βλέπω τον αετό
να φτάνει πιο ψηλά και θα ακούω τον αέρα να μου
φέρνει κοντά τις νότες που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Ποίηση
2015 (2015)
Μέχρι την Λύτρωση (2015)
Αταίριαστα (2016)
Πρώιμα (1992-2005) (2016)
2005-2015 (2016)

Πεζά
Κείμενα (2016)

Θεατρικά
Πλατεία Συντάγματος (2013)

Συλλογικά έργα
Ιστορίες μπονσάι (2016)
El Greco, Α΄λογοτεχνικός διαγωνισμός διηγήματος (2014)

Πηγές: BIBLIONET, nicosvardakas.blogspot.gr, ΤοΒιβλίο, Εκδόσεις Ρώμη, Διάνυσμα, Easywriter

Επισκέψεις: 57